Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί κριτική βιβλίου, ούτε βιβλιοπαρουσίαση. Είναι μία σύντομη και στοχευμένη πρόταση με την ελπίδα οι λέξεις να καταφέρνουν να βρίσκουν το κατάλληλο κοινό τους. Ταυτόχρονα, θα φέρω μπροστά κάποιες ιδέες και εικόνες που γεννιούνται από το κείμενο, χωρίς απαραίτητα να εκφράζουν τις προθέσεις της συγγραφέως.
Χαίρομαι πολύ που τα ποιήματα της Αθηνάς βρέθηκαν στα χέρια μου. Χωρίς να είναι απόλυτο, έχω την αίσθηση πως η αναβίωση της ποίησης μέσω των social media (μοιράσματα και συζητήσεις) κυρίως δίνει νέο χώρο σε παλιούς και καταξιωμένους ποιητές και ποιήτριες. Ενώ δεν βρίσκω τίποτα κακό στο να συναντάμε ξανά και ξανά την τέχνη όταν την έχουμε ανάγκη, θεωρώ απαραίτητο να διαμορφώνουμε φρέσκο έδαφος προς συζήτηση για την δημιουργία της γενιάς μας.
Άλλωστε, όπως λέει και η ίδια στο Βαλπροϊκό οξύ, υπάρχει πάντα σύνδεση με τις λέξεις που μας άγγιξαν:
“τα Χριστούγεννα διαβάζουμε στίχους του Σαχτούρη και του Καρούζου, εμείς δηλώνουμε αντιρρησίες Χριστουγεννιάτικης συνείδησης”.
Εκτός όμως από συνδέσεις νοημάτων, μπορεί να εικονογραφήσει και συναισθήματα με περιγραφές που γεφυρώνουν το παραδοσιακό με την γλώσσα της νευροψυχολογίας.
Στην Φλουοξετίνη μιλάει για εκείνον τον εναλλακτικό ιερέα με το σκισμένο τζιν που “κερνάει όποιον περάσει το κατώφλι βάλσαμο κι αλάτι, άγιο μύρο και σεροτονίνη”.
Τόσο ο τίτλος της συλλογής όσο και οι τίτλοι όλων των ποιημάτων σχετίζονται άμεσα με την φαρμακευτική προσέγγιση της ψυχικής υγείας. Διάσπαρτα ονόματα ουσιών, και όχι μόνο των γνωστών στην ποπ κουλτούρα, χρωματίζουν τα κείμενα της Αθηνάς δίνοντας πολλές φορές και ένα τυράκι για περαιτέρω αναζήτηση (αναφορικά, στη σελίδα του Mad in Greece υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα άρθρα σχετικά με τις ψυχοφαρμακευτικές προσεγγίσεις).
Ωστόσο, τα σημεία που έμεινα περισσότερο και ένιωσα πως αποτελούν την ψυχή των κειμένων, είναι εκείνα που εκτονώνουν την προσωπική ευθύνη μπροστά στις συλλογικές ανάγκες. Σε έναν κόσμο με ατελείωτη κοινωνική δυσφορία, πολλά άτομα ψάχνουμε το κουράγιο μέσα στις ενοχές μας.
“να μην επαναπαύομαι με πνιγμούς στη Μεσόγειο”, γιατί όπως λέει οι μέρες που έρχονται θα ξεδιαλύνουν τους ανθρώπους.
και ακόμα όπως γραφει στην Εσομεπραζόλη: “τα πιο αληθινά δάκρυα τα έχυσα για ανθρώπους που δεν γνώρισα”.
Η Συνταγογράφηση μπορεί να διαβαστεί γρήγορα και περιεκτικά σαν ταινία μικρού μήκους, αλλά είναι προτιμότερο να διαβαστεί αργά και αποσπασματικά σαν μια μικρή σεζόν limited σειράς.
Η Αθηνά καταφέρνει να γίνει συχνά τρυφερή χωρίς να χάνει τον ωμό ρεαλισμό. Μπορεί με τις λέξεις της να γίνει διαπεραστική χωρίς να εκμεταλλεύεται συγκινησιακά τρικ.
Ένιωσα μεγάλη ταύτιση όταν έγραψε στο Λίθιο πως γινόμαστε εργάτες για την χαρά.
Κρατάω, κλείνοντας το βιβλίο, την ορμητική δύναμη της αναγνώρισης που γράφει στη Ρισπεριδόνη “ξέρω πού κατοικεί ο φόβος μου” και έτσι μπορεί να καταφέρνει να στέκεται όρθια ξανά.
