Μπορεί το θέατρο να αμφισβητήσει το στίγμα της εξάρτησης και να συμβάλει ουσιαστικά στην απεξάρτηση;
Ο Νίκος Μυλωνάς (Mad in Greece) συνομιλεί με τη Ζωή Ζώντου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Liverpool Hope University, με είκοσι χρόνια εμπειρίας στο κοινωνικό θέατρο και στις παραστατικές τέχνες. Με αφορμή τη νέα της μονογραφία, Performing Recovery: Addiction, Vulnerability and the Ethics of Representation (Routledge, 2026), συζητάμε:
• πώς το θέατρο μπορεί να αμφισβητήσει το στίγμα των εξαρτήσεων
• ποιος έχει το δικαίωμα να αφηγείται τις εμπειρίες των ανθρώπων σε απεξάρτηση
• ποια είναι η θέση της ευαλωτότητας στην καλλιτεχνική έκφραση
• πώς το κοινοτικό θέατρο μπορεί να καλλιεργήσει την αίσθηση του ανήκειν
• το θέατρο στο 18ΑΝΩ
• γιατί η απεξάρτηση δεν είναι μόνο ένα ατομικό ταξίδι, αλλά μια κοινωνική, πολιτισμική και συλλογική διαδικασία μεταμόρφωσης
Η Ζωή Ζώντου μιλά επίσης για τις καλλιτεχνικές της συνεργασίες στην Ελλάδα και το Ηνωμένο Βασίλειο και για την ανάγκη οι άνθρωποι με βιωμένη εμπειρία να μην αντιμετωπίζονται απλώς ως «ιστορίες», αλλά ως ισότιμα μέλη της δημιουργικής διαδικασίας.
“Πάντα με ενδιέφερε το κοινωνικό κομμάτι του θεάτρου, η δυνατότητά του να δημιουργεί τρόπους συνάντησης των ανθρώπων.
Ένας τρόπος να δημιουργηθεί ένας διάλογος, τόποι συνάντησης… Αν θέλεις αυτό που με γοήτευε παραπάνω ήταν η δυνατότητα να δίνει φωνή σε ανθρώπους που συχνά δεν ακούγονται. Και ιστορίες και εμπειρίες να βρουν ένα τρόπο να συναντηθούν ισότιμα. Αυτή ήταν η πλευρά του θεάτρου που πάντα με ενδιέφερε.”
Βρείτε το βιβλίο της Ζωής εδώ:
📕 Performing Recovery: Addiction, Vulnerability and the Ethics of Representation
Το άρθρο του Νίκου Μυλωνά για το θέατρο και την απεξάρτηση εδώ:
📄 The Drama of Recovery: Stanislavski, Vygotsky, and the Dialectic of Transformation
Φωτογραφίες: Προσωπικό αρχείο Ζωής Ζώντου/ Μαρίνα Κότσαλη
Παραγωγή: Allegra Hahn, PhD
